To Day is THE DAY

Vrijdag 08/08/14

Om 5.00u liep de wekker af! De laatste ronde door het huis gedaan, nog een paar spullen in de koffers gestoken en alles nog eens nagekeken.  Dan was het wachten op mijn broerie want die ging ons naar de luchthaven brengen. Stipt om kwart voor 6 waren ze daar.
We are ready to leave...

Toen we in Zaventem aankwamen was het nog heel rustig. De balie van US Airways was nog gesloten, dus besloten we om nog eerst even een croissant te gaan eten en iets te drinken.

Om 7.00u konden we terecht bij de balie van US Airways, het inchecken ging heel vlot omdat we dit online al voor een groot deel hadden gedaan.
Nog vlug een koffietje bij de Starbucks samen met Rieneke en mamie, want zij kwamen ons uitzwaaien.
Tegen kwart na 8 gingen we naar Gate B, ruim op tijd dachten wij! Niet dus, toen we daar aankwamen stond er een elle lange file, nog nooit gezien. En het ging maar niet vooruit, lichte paniek bij Lobke omdat ze schrik had dat we de vlieger gingen missen.  Eindelijk na meer dan 3 kwartier aanschuiven was het aan ons! Alles afgeven, paspoorten en boardingpass, en we zijn erdoor.  Ja dat dachten wij natuurlijk! Ze kregen onze boardingpass niet gescand, die van Maarten wel, maar die van Lobke en ik niet. Normaal zouden we terug naar de balie van US Airways moeten gaan, maar omdat het zo druk was mochten we toch door. OEF!!!!  Als dit maar geen voorteken is van wat er nog allemaal kan fout lopen...

Heel vlug zijn we onze "roddelboekjes" gaan kopen en naar de douane.  Voorbereid als ik ben, stak al de elektronica bij mij.  Maarten moest alleen voor de rugzakken en ons Lobke zorgen.  Terwijl ik alles nog in bakken aan het leggen was op de band hoorde ik het alarm afgaan, ik kijk om en ja hoor het alarm ging af bij ons Lobke!! De wet van Murphy zeker!?  Er werd vriendelijk gevraagd of ze haar mochten fouilleren en Maarten moest natuurlijk met haar meegaan.  En natuurlijk was alles in orde! We denken maar, liever zo een strenge beveiliging dan dat ze er geen aandacht aan schenken.

Volgende halte => inschepen.  Aangezien ze bij de paspoortcontrole onze boardingpass niet konden scannen hadden we natuurlijk ook hier weer prijs! Maar ze waren supervriendelijk en hebben voor ons onmiddellijk nieuwe afgedrukt zodat we in Charlotte geen problemen zouden hebben.
Aan boord gingen we naar onze plaatsen, het viel ons meteen op dat het echt wel goede zetels zijn en de beenruimte viel ook reuze mee.
En ja omdat tot nu toe alles toch al niet verliep zoals het zou moeten was het nu ook niet anders!  De steward zocht mensen die van plaats wilde ruilen met een ander gezin. Ze keken naar ons en zeiden "jullie mogen op de exit row plaats nemen", ja dat laten we natuurlijk geen 2x zeggen.  Om hier te kunnen zitten moet normaal 50 dollar extra per persoon betalen, omdat je enorm veel beenruimte hebt. En dan EINDELIJK de lucht in!  Al vlug kwamen we tot de vaststelling dat de steward en stewardessen heel vriendelijk waren, als ze langs kwamen bleven ze regelmatig een praatje maken.  Wij waren namelijk de meest makkelijke klanten!! Het was zoals ze zeiden "the worst flight ever!!", en ja het waren echt moeilijke mensen aan boord. Al snel kwamen ze met eten langs, en het viel in de smaak.  Voor Lobke en mij  pasta en Maarten nam de balletjes in tomatensaus.  De vlucht verliep voor de rest heel goed. We zijn op tijd geland in Charlotte.

Daar hebben ze ons uit de rij gehaald om via de pc de gegevens in te vullen voor de douane, dit mochten we doen omdat het de 3de maal was dat we naar Amerika kwamen. Het scheelde enorm veel tijd!  Nog vlug langs de meneer van de douane, altijd onder de indruk van die mensen!  De vraagjes braaf beantwoord en hop naar de volgende stap.  Valiezen halen en deze terug afgeven omdat we nog een vlucht hadden.  Effe relaxen tot de volgende vlucht.  Tegen 6.15 PM (tijd in Amerika) de vlieger op richting Miami: eindbestemming!
Alles vlot gegaan, buiten wat turbulentie en Lobke die bijna niets van de vlucht heeft meegemaakt (ze is als een blok in slaap gevallen) waren we op tijd in Miami.  Terug valiezen ophalen en richting Alamo.  Normaal staat hier een enorme rij wachtende, maar zie nu we hadden geluk er stond bijna niemand.  Toen het aan ons was, zeiden we tegen elkaar "Neen zeggen op alles hé!!" want ze durven u soms wel iets aansmeren dat je niet hebt gevraagd.  Toen we in de garage aankwamen mochten we naar Row 6 gaan, en daar stond hij.  Maarten zijn auto een "Jeep Cherokee Black".  We moeten wel zeggen dat we deze net voor iemand zijn neus hebben weggekaapt! We waren misschien wel moe maar wel nog altijd heel alert!! Gps ingesteld op Cape Coral, onderweg nog even koffie gehaald om de oogjes open te houden en na 2.30 rijden waren we in ons huisje.  Op dit moment waren we al meer dan 24u wakker.  Ons Lobke heeft in de auto natuurlijk geslapen.
We deden de deur van het huisje open en .... wat is het hier mooi.  Mooier dan we hadden verwacht en heel ruim.  Ik liep altijd maar de verkeerde deuren in, moest bijna de GPS gebruiken ;-).
Als een blok zijn we in slaap gevallen en morgen doen we het rustig.  Heel rustig! Het enige wat er op de planning staat dat moet gebeuren, zijn de boodschappen in de Walmart en de Publix.
Het was heel vermoeiend en sommigen zullen zeggen dat we zot zijn om zolang te reizen.
Maar het is het allemaal waard!!

WE ARE BACK HOME FOR 3 WEEKS!!!